| |
|
|
| |
Państwo w spółkach kapitałowych
2007-11-09 | Paweł Pucher | Nasz Rynek Kapitałowy nr 11/202 listopad 2007 | artykuł
| Na czym właściwie polegają obecne i planowane u nas środki, za pomocą których Skarb Państwa zapewnia sobie szczególne uprawnienia w spółkach, a także czy przystają one do rozwiązań prawa unijnego oraz praw krajowych innych państw Europy Zachodniej?
Polska, nie różniąc się tu od wielu innych państw europejskich, stara się zachować kontrolę
w spółkach powstałych w wyniku prywatyzacji. Skarb Państwa zyskuje uprzywilejowaną pozycję w ramach rozwiązań funkcjonujących na gruncie prawa spółek poprzez odpowiednie kształtowanie postanowień statutów czy umów spółek, w których zachowuje część udziałów albo na podstawie ustaw specjalnych, gwarantujących Skarbowi Państwa szczególne uprawnienia wobec wybranych spółek.
Uprzywilejowani akcjonariusze
Kodeks spółek handlowych (KSH) przewiduje możliwość umownego (statutowego) uprzywilejowania udziałów lub akcji. Na podstawie art. 351 Kodeksu spółka akcyjna może wydawać akcje imienne o szczególnych uprawnieniach. W oparciu natomiast o art. 354 szczególne uprawnienia mogą być w statucie przyznawane indywidualnie oznaczonemu akcjonariuszowi.
W odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością możliwości kreowania udziałów uprzywilejowa-nych stanowi art. 174.
Art. 625 § 2 KSH stanowi m.in., że od dnia przystąpienia Polski do UE w statutach spółek,
w których akcjonariuszem jest Skarb Państwa, dopuszcza się uprzywilejowanie akcji lub udziałów Skarbu Państwa jedynie w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 351-354 KSH.
Od 1 maja 2004 r. uprzywilejowanie Skarbu Państwa dopuszczalne jest zatem jedynie na takich samych zasadach, jakie przewidziane zostały dla innych kategorii akcjonariuszy. Z tym też dniem statutowe przywileje Skarbu Państwa, niedostosowane do wskazanych wymogów, wygasły
w całości.
Złota akcja
Przyznanie udziałowcowi lub akcjonariuszowi prawa do decydowania o najistotniejszych sprawach spółki czy o kształcie jej organów bez względu na wielkość jego udziału w kapitale zakładowym, nawet w razie posiadania tylko jednej akcji, określane bywa mianem złotej akcji. Nie jest to termin ustawowy, lecz pojęcie z języka prawniczego. Stanowisko takie podziela Sąd Najwyższy, który w wyroku z 30 września 2004 r. stwierdził, iż „pojęcie złotej akcji nie jest kategorią normatywną, bowiem w polskim prawie instytucja ta nie została odrębnie uregulowana; oznacza ono szczególne uprzywilejowanie akcji w sposób, który umożliwia akcjonariuszowi pełną kontrolę nad podejmowaniem strategicznych decyzji”. Generalnie rzecz ujmując, złotą akcją określane są szczególne uprawnienia, które zapewniają jej posiadaczowi silniejsze korporacyjne prerogatywy niż przewidziane w KSH. Przywileje te wynikają nie tyle z posiadanego w kapitale zakładowym spółki udziału, ile właśnie z umowy spółki lub przepisu prawa, przy czym mogą zostać przyznane zarówno „zwykłemu” wspólnikowi, jak i Skarbowi Państwa.
Złota akcja – złote weto
W doktrynie prawa polskiego złota akcja występuje zasadniczo jako akcja z prawem weta:
to statut określa katalog spraw, co do których walne zgromadzenie akcjonariuszy nie może podjąć uchwał bez zgody posiadacza złotej akcji. Na złotą akcję mogą składać się również inne uprawnienia, zasadniczo odnoszące się jednak do praw korporacyjnych: prawo do indywidualnej kontroli spółki przez posiadacza tejże akcji (udziału) czy też prawo do powoływania lub odwoływania członków zarządu lub rady nadzorczej. Te ostatnie nie mają jednak W praktyce tak dużego znaczenia gospodarczego, jak wspomniane wyżej prawo weta. Pod pojęciem złota akcja kryje się zatem kilka stosowanych pojedynczo lub kumulatywnie instytucji prawa spółek.
Zakres dopuszczalnego uprzywilejowania należy oceniać przez pryzmat art. 20 KSH, wyrażającego zasadę równości wspólników spółek kapitałowych. Zasada ta wywodzi się z art. 42 dyrektywy Rady 77/91/EWG z 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu,
w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej oraz utrzymania i zmian jej kapitału. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie wielokrotnie zauważano jednak, iż wymóg z art. 20 KSH nie ma charakteru absolutnego, przy czym nie należy zapominać o podstawowych ograniczeniach w tejże materii, zawartych zarówno w KSH, jak i w innych przepisach bezwzględnie wiążących.
Skarb Państwa, jako wspólnik spółki kapitałowej, powinien realizować swoje uprawnienia właścicielskie w sposób właściwy dla prawa cywilnego, a nie w sposób władczy. Stąd złota akcja jest metodą na zapewnienie państwu uprzywilejowanego w stosunku do innych udziałowców traktowania, nie przekreślając przy tym cywilnego charakteru stosunku prawnego spółki. Polega ono na uzyskaniu przez państwo prawnej możliwości bezpośredniego lub pośredniego blokowania strategicznych dla spółki decyzji. Z tej też przyczyny pojęcie złota akcja odnosi się przede wszystkim do szczególnych uprawnień Skarbu Państwa i jest formą kontroli poprywatyzacyjnej oraz jedną z gwarancji realizacji strategii prywatyzacji.
Uprzywilejowanie Skarbu Państwa w spółkach strategicznych
Ustawa o szczególnych uprawnieniach Skarbu Państwa, zwana też ustawą o złotym wecie, znajduje zastosowanie jedynie do wybranej grupy spółek kapitałowych, określonych jako spółki kapitałowe o istotnym znaczeniu dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, i tylko
w przypadku, gdy Skarb Państwa pozostaje bezpośrednio lub pośrednio akcjonariuszem lub wspólnikiem takiej spółki. Listę tych spółek przedstawia corocznie, do 30 września, Rada Ministrów w formie rozporządzenia. Obecnie obowiązuje Rozporządzenie Rady Ministrów z 4 września 2007 r.. Kryteria wyodrębnienia obejmują spółki, które m.in. wytwarzają energię, zajmują się produkcją paliw, transportem rurociągowym ropy naftowej i paliw, magazynowaniem i przechowywaniem benzyny silnikowej, oleju napędowego i gazu ziemnego, przeładunkiem towarów w portach morskich w zakresie ropy naftowej i jej produktów, są posiadaczami infrastruktury telekomunikacyjnej umożliwiającej przesyłanie sygnałów publicznej radiofonii
i telewizji bądź infrastruktury kolejowej.
Uprzywilejowanie Skarbu Państwa uzasadnia się ciążącym na państwie obowiązkiem strzeżenia pewnych dóbr zbiorowych. Organem wykonującym te szczególne uprawnienia jest minister Skarbu Państwa. Podstawowym instrumentem ingerencji w swobodę działalności gospodarczej spółek z udziałem Skarbu Państwa jest możliwość wyrażania sprzeciwu wobec wskazanych
w ustawie form aktywności spółki.
Sprzeciw wobec uchwały
Sprzeciw wobec uchwały zarządu lub innej dokonanej przez zarząd czynności prawnej (art. 2 ust. 1 ustawy) może dotyczyć każdej uchwały lub innej czynności zarządu nie mającej formy uchwały, a także czynności poszczególnych jego członków, których dokonanie rodzi podejrzenie,
że naruszają porządek lub bezpieczeństwo publiczne.
Sprzeciw wobec uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy/zgromadzenia wspólników (art. 2 ust. 2 ustawy) może dotyczyć tych, które obejmują kluczowe dla istnienia i funkcjonowania spółki decyzje, a więc:
- rozwiązanie spółki,
- przeniesienie siedziby spółki za granicę,
- zmianę przedmiotu przedsiębiorstwa spółki,
- zbycie albo wydzierżawienie przedsiębiorstwa spółki lub jego zorganizowanej części oraz ustanowienie na nich ograniczonego prawa rzeczowego, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że uchwała taka narusza porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne.
Sprzeciw wobec zmiany przedmiotu działalności spółki (art. 3 ust. 1 ustawy) może być wyrażony w trzech przypadkach:
- gdy spółka rzeczywiście zmieni wykonywany przedmiot działalności,
- wobec uchwały organu spółki przewidującej zmianę przeznaczenia lub przewidującej zaniechanie eksploatacji składnika jej mienia, podstawowego z punktu widzenia bezpośredniego zagrożenia porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu.
Ustawa o szczególnych uprawnieniach Skarbu Państwa przewiduje także tryb wykonywania tych uprawnień. Minister Skarbu Państwa wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej w ciągu 14 dni roboczych od uzyskania od obserwatora informacji o dokonaniu kwestionowanej czynności prawnej, nie później jednak niż w terminie 21 dni roboczych od daty dokonania tejże czynności (art. 2 ustęp 3 ustawy). Decyzja wyrażająca sprzeciw wobec zmiany przedmiotu działalności spółki może zostać wydana także przed uzyskaniem zawiadomienia od obserwatora (art. 3 ust. 3 ustawy). Decyzje ministra podlegają sądowej kontroli decyzji administracyjnych na zasadach ogólnych.
Minister może delegować do spółki nie więcej niż dwóch obserwatorów. Ich obowiązkiem jest informowanie o strategicznych decyzjach spółki, tych które mogą być następnie zaskarżone
lub blokowane. Rolę obserwatora może przy tym pełnić także członek zarządu, powołany przez Skarb Państwa, jeżeli uprawnienie do jego powołania wynika z ustawy, statutu lub umowy spółki.
19 czerwca 2007 r. rząd przyjął projekt Ustawy o nadzorze właścicielskim nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa oraz o przekształceniach własnościowych. Wśród nowych instrumentów nadzoru właścicielskiego nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa w projekcie przewiduje się możliwość powołania przez akcjonariuszy mniejszościowych komitetu audytu, jako instytucji wspomagającej radę nadzorczą, oraz możliwość oddelegowania członka rady nadzorczej do pełnienia stałego indywidualnego nadzoru (miałby on m.in. prawo uczestniczenia w posiedzeniach zarządu z głosem doradczym, możliwość przeglądania wszystkich dokumentów spółki oraz żądania wyjaśnień od zarządu i pracowników). Ponadto nowe przepisy miałyby zobowiązywać zarząd do przygotowywania planów strategicznych oraz wprowadzać oparty na wskaźnikach ekonomicznych nowy system oceny ekonomicznej przedsiębiorstw. Skrócenie kadencji parlamentu czyni jednak dywagacje na temat losów nowej ustawy przedwczesnymi.
Złota akcja w prawie unijnym
Komisja Europejska (KE) kwestionowała dotąd w zasadzie wszystkie konstrukcje złotej akcji stosowane w porządkach krajowych państw członkowskich jako nieuzasadnione ograniczenie swobody przepływu kapitału, każdorazowo podkreślając wynikające z niej ograniczenia, zarówno o charakterze dyskryminującym, jak i niedyskryminującym. Podział ten pozwala wyodrębnić złotą akcję dyskryminującą i niedyskryminującą.
O dyskryminującym charakterze złotej akcji można mówić, gdy wprowadza ograniczenia posiadania akcji w spółce krajowej wyłącznie dla inwestorów zagranicznych, uprzywilejowując
w ten sposób inwestorów krajowych. Ten rodzaj złotej akcji został jednoznacznie odrzucony przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) jako niezgodny z prawem wspólnotowym. Przedmiotem sporów pozostaje zaś dopuszczalność niedyskryminującej złotej akcji, a to ze względu na art. 56 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, (TWE) zakazujący stosowania jakichkolwiek restrykcji w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi oraz państwami członkowskimi i krajami trzecimi. Na spór ten niebagatelny wpływ miało i nadal ma orzecznictwo ETS, przy czym konsekwentnie zajmuje on w tej kwestii stanowisko rygorystyczne. Opowiada się bowiem za zasadą proporcjonalności praw,
w szczególności „siły” głosu akcjonariusza/udziałowca do wielkości udziału w kapitale zakładowym, jako zasadą natury ogólnej. Jak dotąd zbadał konstrukcje złotej akcji w ustawodawstwach Francji, Portugalii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Belgii i tylko w jednym przypadku uznał jej dopuszczalność. ETS przychyla się bowiem do stanowiska reprezentowanego przez KE, iż priorytetem winna być ochrona wyrażonej wart. 56 TWE zasady swobody przepływu kapitału. Nie uznał, by wskazane przez państwa członkowskie przyczyny wprowadzenia przedmiotowej konstrukcji i wiążących się z nią ograniczeń w przepływie kapitału były wystarczające dla zastosowania art. 58 ustęp 1 litera b TWE, a więc by były konieczne ze względu na porządek i bezpieczeństwo publiczne. Wszelkie bowiem ograniczenia swobód rynku wewnętrznego muszą być interpretowane ściśle czy wręcz zawężająco.
Z orzecznictwa ETS wynika więc, iż złota akcja jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy nie ma charakteru dyskryminującego w stosunku do inwestorów z pozostałych państw członkowskich UE, a ponadto:
- jej wprowadzenie jest uzasadnione bezwzględną koniecznością ochrony interesu publicznego
- jest zgodna z zasadą proporcjonalności
- jest oparta na systemie deklaracji ex post facto; w przypadku złotych akcji opartych na systemie uzyskania wcześniejszej zgody władz na podjęcie określonych działań, (system ten powinien być proporcjonalny do zamierzonych celów)
- jest zgodna z zasadą gwarancji proceduralnych, co oznacza, iż konstrukcja złotej akcji powinna być oparta na obiektywnych i niedyskryminujących kryteriach, które są znane spółce oraz wszystkim podmiotom dotkniętym ograniczeniami z niej wynikającymi, oraz które umożliwiają kwestionowanie decyzji podejmowanych przez władze publiczne.
Zakaz dyskryminacji inwestorów z innych państw członkowskich UE ETS wyartykułował wyraźnie w sprawie C-367/98 Komisja v. Portugalia. Przedmiotowy spór dotyczył przepisów ograniczających udział inwestorów zagranicznych w prywatyzowanych spółkach. Trybunał uznał, że taka praktyka nie znajduje uzasadnienia w prawie wspólnotowym, ponieważ powoduje nierówne traktowanie inwestorów pochodzących z innych państw członkowskich Unii w stosunku do inwestorów portugalskich, a więc stanowi oczywiste naruszenie zasad wspólnego rynku. Rząd Portugali nie przedstawił zresztą żadnego uzasadnienia dla zakwestionowanych ograniczeń; argumentował jedynie, że podjął działania polityczne, mające na celu faktyczne ograniczenie czy wręcz wyłączenie realizacji uprawnień władzy publicznej, przyznanych złotą akcją. I dalej, że ze względu na bezpośredni skutek przepisów Traktatu i zasadę zwierzchności prawa wspólnotowego ograniczenia te i tak mogą być interpretowane jako odnoszące się wyłącznie do inwestorów zagranicznych, innych niż inwestorzy z państw członkowskich Unii. Trybunał stwierdził jednak kategorycznie, że jedynym sposobem na wyeliminowanie ograniczeń jest poprawienie odpowiednich przepisów prawa, a nie stosowanie działań politycznych lub zabiegów interpretacyjnych.
Bezwzględna konieczność ochrony interesu publicznego
Zwykle uzasadnieniem dla zachowania przez państwo złotej akcji w prywatyzowanej spółce jest konieczność ochrony jego ważnych interesów strategicznych. To konsekwencja obawy przed utratą kontroli nad prywatyzowanymi spółkami i faktu, iż państwo nie będzie w stanie zapewnić realizacji zadań własnych, co w efekcie może doprowadzić do zachwiania bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stąd ETS niejednokrotnie wypowiadał się, zwykle pośrednio, co do tego, jakie sektory lub branże należy uznawać za strategicznie ważne. I tak: w sprawie C-483/99 Komisja v. Francja wskazał na sektor naftowy, w sprawie C-503/99 Komisja v. Belgia – sektor gazowy. Należy podkreślić, iż ETS nie przyjął wyczerpującego katalogu owych sektorów i branż, które mogą być uznane za strategicznie ważne. Przesłankę szczególnego interesu publicznego ustala się bowiem w każdej konkretnej sprawie. Podobnie nie byłby uprawniony wniosek, że złota akcja może zostać ustanowiona w każdej spółce działającej np. w sektorze naftowym. Każdorazowo za takim działaniem musi stać konkretny interes publiczny.
W sprawie C-483/99 Francja nie powoływała się na swój ogólny interes strategiczny
w kontrolowaniu sektora naftowego, lecz podkreślała, że złota akcja ma na celu zagwarantowanie dostaw produktów pochodnych ropy naftowej, na wypadek kryzysu. Podobnie w sprawie C-503/99 Belgia powoływała się na interes publiczny w postaci zabezpieczenia minimalnych dostaw gazu w przypadku realnego i poważnego zagrożenia. Dla kontrastu, w sprawie C-367/98 Komisja v. Portugalia, ETS, odnosząc się do wymogu uzyskania zgody ministra finansów na przekroczenie progu 10 proc. akcji przez jakiegokolwiek inwestora, wyraźnie sprzeciwił się uznaniu za uzasadniony interes publiczny ogólnych powodów ekonomicznych, w tym ochrony interesów finansowych państwa. Trybunał uznał również, że cele polityki ekonomicznej, takie jak wybór strategicznych partnerów dla prywatyzowanych spółek, wzmocnienie konkurencyjności danego rynku czy też zwiększenie efektywności środków produkcji nie stanowią przekonywującego uzasadnienia dla kwestionowanego ograniczenia.
Złoty środek proporcji
Z orzecznictwa ETS wyłania się także stanowcza teza, iż ustanawiając złotą akcję państwo nie może nadużywać jej konstrukcji dla ochrony swoich interesów. Konstrukcja ta nie może bowiem zakłócać równowagi pomiędzy interesem publicznym a swobodą przepływu kapitału. ETS uznał więc, że zasada ta odgrywa na tyle istotną rolę dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, że złota akcja dopuszczalna jest tylko wówczas, gdy inne środki nie mogą doprowadzić do realizacji zamierzonego celu.
Zastosowanie zasady proporcjonalności zostało najlepiej uwidocznione w sprawie C-503/99 Komisja v. Belgia. Uprawnienia ministra do spraw energetyki na podstawie posiadanej złotej akcji zostały w sposób wyraźny ukształtowane, co umożliwiło optymalną realizację zakładanego interesu publicznego – zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego na wypadek kryzysu. Minister posiada prawo kwestionowania decyzji dotyczących tylko tych składników majątku
o strategicznym znaczeniu i tylko wtedy, gdy na skutek ich podjęcia powstać mogło zagrożenie dla polityki energetycznej państwa. ETS uznał, że zastosowane środki są proporcjonalne
do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykraczają poza to, co niezbędne dla jego realizacji.
System deklaracji ex post facto
W sprawie C-503/99 Komisja v. Belgia ETS sformułował nakaz, by władze publiczne szanowały autonomię decyzyjną spółek kapitałowych. Zasugerował tym samym, by konstrukcje ustanawiające złote akcje opierały się na systemie kontroli ex post. Wskazany model kontroli przewyższa model kontroli ex ante, ponieważ inicjatywa w sprawie jej przeprowadzenia należy
do władz publicznych, a nie do spółki, która musiałaby ją zgłaszać przed każdym podejmowanym działaniem. Przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie był system polegający na tym,
że do przedstawicieli ministra ds. energetyki w Radzie Dyrektorów SNTC oraz Distrigaz należało informowanie o podejmowanych decyzjach dotyczących rozporządzania strategicznymi składnikami majątku objętych nim spółek i dopiero po takim zawiadomieniu, w ściśle określonym czasie, minister mógł swe uprawnienia kontrolne realizować.
Gwarancje proceduralne
Zasada gwarancji proceduralnych stanowi, iż konstrukcja złotej akcji powinna być oparta na obiektywnych i niedyskryminujacych kryteriach, znanych wszystkim podmiotom dotkniętym przez ograniczenia wynikające ze złotej akcji. Kryteria te powinny dawać wskazanym podmiotom możliwość kwestionowania decyzji podejmowanych przez władze publiczne.
W przywoływanej już sprawie C-503/99 Komisja v. Belgia ETS, uznając dopuszczalność kwestionowanej przez KE konstrukcji złotej akcji, podkreślił, że możliwość interwencji ministra
do spraw energetyki w transakcję zbycia instalacji została obostrzona czterema warunkami.
I tak: (1) interwencja taka jest możliwa w przypadku zagrożenia realizacji założeń polityki energetycznej państwa, (2) gdy jest poparta sformułowaniem oficjalnego uzasadnienia decyzji, (3) jedynie w ściśle określonym przedziale czasowym, 4) poddana być może ocenie sądu. Te właśnie okoliczności/ograniczenia w stosowaniu uprawnień wynikających ze złotej akcji w SNTC oraz Distrigaz nie wzbudziły wątpliwości Trybunału i zostały uznane za dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego.
Nadzieja na kompromis w sprawie polskiej złotej akcji
Choć zastrzeżenia do szczególnych uprawnień polskiego Skarbu Państwa w niektórych spółkach Komisja zgłaszała już trzy lata temu, to spór zaostrzył się dopiero w tym roku. KE wszczęła formalne postępowanie, argumentując, iż zapisy przyznające Skarbowi Państwa szczególne uprawnienia obniżają zainteresowanie unijnych inwestorów udziałem w tych spółkach.
W pierwszej, tzw. administracyjnej fazie postępowania, KE stwierdziwszy naruszenie postanowień TWE wezwała polskie władze do ustosunkowania się, podkreślając, że Ustawa o szczególnych uprawnieniach Skarbu Państwa narusza przepisy o swobodzie przepływu kapitału i przedsiębiorczości. Ponieważ strony nie doszły do porozumienia na tym etapie procedury, Komisja wydała opinię, w której wezwała Polskę do zaprzestania działania niezgodnego
z postanowieniami TWE. Zgodnie z art. 226 TWE, „jeżeli dane państwo nie zastosuje się do opinii w terminie określonym przez Komisję, może ona skierować sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości”. Pod koniec sierpnia polski rząd podtrzymał swoje stanowisko o zgodności przepisów kwestionowanej Ustawy z prawem wspólnotowym i zwrócił się do KE z wnioskiem
o odstąpienie od podejmowania dalszych kroków prawnych w sprawie naruszenia obowiązków traktatowych.
Zwrot w stanowisku Komisji
Na dalsze decyzje KE w tym zakresie przyjdzie jeszcze poczekać, jednak w sporze polskiego rządu z KE pojawiła się możliwość osiągnięcia kompromisu. Jak wynika z prasowych doniesień, polski rząd otrzymał informację, iż Bruksela mogłaby zaakceptować część zapisów o szczególnych uprawnieniach Skarbu Państwa w spółkach strategicznych pod warunkiem wprowadzenia zmian zapewniających swobodę działania przedsiębiorstwom z krajów Wspólnoty. To duży zwrot
w stanowisku unijnych władz, bo wcześniej KE zdecydowanie walczyła ze złotą akcją i innymi zapisami o szczególnym uprzywilejowaniu niektórych akcjonariuszy. Wielokrotnie państwom członkowskim odmawiano zgody na wprowadzenie przepisów zezwalających na stosowanie złotego weta. Jednak ostatnie działania niektórych rosyjskich spółek, np. Gazpromu czy chińskich funduszy inwestycyjnych wzbudziły w rządach państw członkowskich i Komisji obawy przed wrogimi przejęciami przez podmioty spoza UE powiązane z rządami innych krajów, a w efekcie
o utratę kontroli nad tak strategicznymi sektorami gospodarki jak energetyka czy sektor paliwowy.
powrót
|
|
|
|
